uwierzyliśmy metaforze

uwierzyliśmy metaforze że ten czy tamten świat nie spłonie

a popatrz ponad horyzontem dzieją się właśnie pierwsze ognie

uwierzyliśmy w brak połączeń że nas zupełnie to nie dotknie

a spójrz nad tą niczyją ziemią pełza znajomy groźny płomień

uwierzyliśmy metaforze że wszystko to są tylko chwile

i wmawialiśmy w siebie sobie że jestem jesteś byłam byłem

że kiedy przyjdzie się odwrócić choćby do wroga nagim sercem

to strzała wypuszczona wróci bo w metafory jest opiece

uwierzyliśmy że tak można bardziej z daleka raczej bokiem

i metafora zjadła groźna nas ziemię strzałę serce ogień

rozstrój

czasem chce się włożyć czapkę

taką z nausznikami albo głowę

do piekarnika żeby sprawdzić

co tak szumi – nic ot historia

historyjki wydarzają się zewsząd

kiedy się tak krąży wokół Słońca

pod ostrzałem telefonów komet i wierszy

nie byłam pierwsza ani ostatnia

a mimo to zamiast spać snem uśrednionego

nagle rzygam zgięta w pół nocy

histeria byłaby nawet uzasadniona

ale mnie na nią nie stać

bo może się okazać że to właśnie tak

dinozaurom skończył się ostatni promyk

trrr trrrr

to ani szekspirowski słowik

ani skowronek ani nawet dźwięk

który przynosi poranek lub spokojną

noc –to brzdęk

elektronicznego zła

tłuczonego szkła 

i za każdym razem mojego

serca

mechanizm

Bo chodzi o to by od siebie nie upaść za daleko

daleko jest nam nawet jeśli chcę a nie chciałabym

nawinąć na nadgarstek odległość ukochać

bez względu na los i przyczyny – upada.

może gdybyś był ufniejszy może gdybym ja

umarła