bedeker

 Aleppo znam z łazienki z mydła z Aleppo
robionego ręcznie i tym samym droższego
niż wszystkie inne mydła świata tego

Iran znam ze spotkania w erewańskim hotelu
pary oczekującej na wizę i jeszcze Federica
który tułał się kolejny raz  po Gruzji
tym razem z nami bo też czekał

 Irak znam z baków samochodów
kiedy proszę żeby ktoś mnie podwiózł
Amazonię mam w łazience 
mam ją na swojej twarzy na skórze

na nogach noszę skargi jałówek
na szyi skarby wydarte ziemi
na półkach cmentarze brzóz topoli sosen
na palcach atrament
na piórze krew

bułeczka z masłem

 zostawiłeś rano na stole
najpiękniejszy list miłosny

zdarza się

zdarzało nam się zedrzeć

kolana

zdarza się zedrzeć nam skórę

paść

albo owce albo trupem

to taka pułapka

zdarzało nam się obiecać

na zawsze

zdarza się zawsze bo tak się zdarza

inna

rzeczywistość praca ścieżka

słówka słóweczka

zdarzało nam się  chadzać

zdarzało nam się wybuchnąć

rozpęc

gniewem powietrzem helem

mierzeją

próbowaliśmy się łączyć

to się zdarza

tworzyć łańcuszki

łańcuchy

uginać

kolana

jak zużytkować puszki blaszane*

jak zmienić przyczynę i skutek

w diabelski młyn skutków i przyczyn i skutków

jak się wkręcić w tryb

wskazujący na wieczne

użytkowanie – tworzywo narzędzie wytwór

nie ma powrotu chociaż jest wracanie

nie ma odwrotu chociaż jest stan

ucieczkowy podwyższony jak poziom

oleju w wiśle jak plastik na warcie jak przy odrze

niechęć wobec szczepionek

zostaliśmy zaszczepieni na wielkim pniu

ewolucji nasz pień mózgowy wrósł i wyrósł

w rakowatą narośl którą  za wszelką cenę

próbujemy ochronić zakuwając głowy

w zużyte puszki blaszane

*tytuł artykuliku znalezionego w odmętach iternętu

***

spakować krajobraz do pudełek

kamień po kamieniu włożyć do plecaka chleb

z jednego tylko pieca

oddalić się każdą cząstką

od tego co się chciało

na początku

nazwać domem drogę

i tak powędrować

krztusząc się ością horyzontu

tv

nie możemy obejrzeć

tego życia do końca bo gołębie

siadają nam na antenę

(kto nadaje ten sygnał?)

nic nie możemy

do końca

piosenka przydrożnej

próbowałam się tłumaczyć

ludziom którzy nie słuchali

uzyskać przebaczenie od tych

którym nie zawiniłam

żebrałam o łaskę niełaskawych

u bezlitosnych o litość

kapałam się w cudownych źródłach

u szarlatanów leczyłam

oddawałam ciało i usta

nawet jeśli nic nie mówiłam

pocieszałam pocieszonych przez innych

tańczyłam do braku muzyki

płakałam jak pierwsza naiwna

i wstydziłam się wstydzić

dziś mogę powiedzieć kochałam

jak wariat jak głupiec jak święta

czekałam gdy nikt już nie czekał

płonęłam i byłam zziębnięta

i wszystkim których na drodze

widziałam to już odpuściłam

i chyba już tylko sobie

wciąż jeszcze nie przebaczyłam

połączenie nie może być zrealizowane...

mówiliśmy do siebie

zdawałoby się językiem

aniołów i ludzi

każda głoska wywoływała

z lasu wszystko

co w  nim było ukryte

a później

mówiliśmy otwarcie

skrywając najcichsze

sylaby i znaki

diakrytyczne

mówiliśmy w zgodzie

ze słownikiem T9

bez słownika

mówiliśmy alfabetem

mówiliśmy zawsze

niby

prosto

ale

mówiliśmy do siebie

Tworzenie

Obraz, kiedy go zaczynać,

wygląda inaczej.

Najpierw wygląda w głowie,

 a później głowa wygląda

w nim, im dłużej to trwa,

tym dalecej.

Wiersz, kiedy go zaczynać wygląda

inaczej, najpierw zaczyna się,

a  później kończy

nieoczekiwanie.

Wszystko,

kiedy się zaczyna, wygląda na to,

że będzie

trwać i trwać. 

Tak sobie myślą, a później nie mogą

przypomnieć obrazu,

ani dokończyć wiersza.

gdybyś

gdybyś przyszedł tu dziś

w ten październikowy poranek

usłyszałbyś skrzypienie szronu

i żegnające się żurawie

gdybyś został popołudniem

słońce kładłoby się jeszcze
miękko wzdłuż lipowej alei

a świat wolno
kapałby na trawę

gdybyś zaszedł wieczorem

biały księżyc przeciąłby nić

i rozciął nas
na dwoje

wiersze nie rodzą się ze wszystkiego

nie ze wszystkiego rodzą się wiersze

Norwegia nie ma mojego wiersza

nie ma mojego wiersza Syberia

a taki winniczek ma

taki co tu kiedyś mieszkał

ale już nie żyje bo ślimaki żyją krótko

zaczynają się różkami

a kończą pod butem

(także w Norwegii chociaż tam

jakby trochę mniej)

nie ze wszystkiego da się zrobić wiersz

nie wszędzie jest miłość i śmierć

i właśnie o tych miejscach gdzie są

nie da się zrobić  (wyjątkiem jest ten winniczek

ale on jeszcze wtedy żył i był zacnym

ojcem i matką rodziny jak na obojnaka

przystało)

świat nam serwuje tysiące tematów

stron słów dostarcza interpunkcji

jest pod dostatkiem wszystkiego

ale nie ze wszystkiego rodzą się wiersze

one się rodzą z niczego

tylko czułość

jeden plus jeden

pierwiastek z czterech

zero które jest

najważniejszą z liczb

liczba populacyjna

liczba Dunbara pech

chaotyczne ruchy cząstek

jak mamy upiec chleb

w tym jeszcze nierozgrzanym

pierdolniku

jak mamy uciec (się)

do modlitw które nas nie gonią

od głosów w słuchawce telefonu

w imię którego nie jesteś

sobie w stanie wyobrazić

ja ciebie poznaję

na wieki wieków

amen

Z listów (4*)

Królowo  ten oficjalny ton moich listów jest dyktowany

nie brakiem czułości lecz zwykłym brakiem

ufności w  posłańców – podejrzewam zdradę

w chwili zwątpienia chciałem ci posłać kielich

trucizny sztylet kosz jadowitych gadów – to strach

dyktuje mi takie gniewne kroki stłukłem zwierciadła

spaliłem mosty wysłałem na śmierć całe dziesiątki

najlepszych wojów. moja najmilsza  każdy z nich mógłby

uciąć ci głowę udusić we śnie  i rozwlec ciało

które tak lubię w głębokiej pustyni – droga Królowo

nie umiem podnieść swej zbrojnej ręki która zadała

śmierć tylu wrogom większym od ciebie choć bardziej

pokornym mniej buntowniczym wrogom nie moim

jak ty jesteś moja prastara żmijo o gładkim ciele

i oczach w które patrząc ci rankiem widziałem swoją

śmierć .dziś ją trzymam blisko za ramię jak przyjaciela

choć chciałbym twoje ramię przy swoim i twoją szyję

poddać mym palcom zabrać powietrze i jednym ruchem

przybić na zawsze ciało

do  ciebie

*wiersz na masakrę walentynkową

z listów [3]

pytasz mnie władco dlaczego się kryję
surowo karcisz ten według ciebie
brak hartu ducha jaki przystoi
wojownikowi wielkiego Rzymu
a ja odpowiadam królewskim pismem
zwiniętym ściśle i opatrzonym
moją pieczęcią tu jest pustynia władco –labirynt
dróg możliwości i lwów nie z areny lecz na wolności
leżą na skałach jak wielkie cienie

patrzysz z przekąsem jak chwytam skraj szaty
i szybko zmiatam zamiatam za sobą
tropy i ślady jak ścieram kropki jak drę papirus
usuwam plany
wyrywam całe połacie gestów pragnień i woli
wyrzucam służbę wyganiam gości niszczę kapłanów
zamykam komnaty i siadam nad Nilem
zaciskam wargi

kładziesz mi władco dłoń ciężką na ramię
piszesz rozkazy swoim kohortom i mówisz ucz się
wyjdź na spotkanie nubijskim wrogom
oprzyj się o mnie a ja się wielki cesarzu boję
tu jest gorąco febra malaria żaden wojownik
nie będzie w stanie znieść swego ciała
więc zniesie na tacy
królewską głowę

*

z listów [1]
 z listów [2]

z listów [2]

życzysz sobie władco wieści – co mam ci opowiedzieć
pomiędzy zbrojnym butem Rzymu a niepokorną pustynią – morze
historii

ty wznosisz pomniki budujesz domy nam tu przyszło grzebać
w piasku to czego nie chciał strawić wiatr ani roznieść
na cztery strony

ziarno za ziarnem układamy szaniec (dla niektórych to droga)
broniąc dostępu do naszych granic - a jednak
oko w murze wciąż jest czujne

mówisz mi nadal królowo co z twoim krajem
jakie podatki płacą ci którzy kornie schylili głowy
kiedy przetaczała się nawałnica

a ja posyłam ci dzbanek pełen wody jedynego
złota jakie przyszło nam tu zgromadzić

z listów

czy cesarzowi wolno tęsknić? pytałam cię
cesarzu najmniejszego na świecie państwa
wolno odpowiedziałeś nawet trzeba bez tego
nie ma ani mojego królestwa ani twojego
królowo największego państwa na świecie
górnego i dolnego Egiptu

rozszerzamy granice i cofamy według uznania
dokąd można sięgnąć patrząc w dal
wiodąc wzrokiem za ciągnącymi
oddziałami posłańców których nie posyłamy

w Egipcie susza skazała papirusy na zanik
piszę ci w ostatnim liście. Rzym łupią wandale
nie mam czasu zająć się nawet własnym sandałem
a co dopiero jechać gnać na złamanie karku
ale patrzę królowo patrzę przez palce

jak siedzisz nad brzegiem rzeki zacięta
ostrym liściem papirusu. czuję jak łykasz ślinę
w suchym powietrzu. ja słyszę jak szumią
twoje znaki na drzewcach jak tną powietrze
ostre miecze. to już niedaleko w miejscu serca
dzielimy los papierem