To już tu leżało...

cienkopis. 20.01.2017

zmierzch

kiedy się rozstajemy gdzieś pęka jakieś drzewo

wiatr pracowicie szlifuje każde ziarenko piasku

i niefrasobliwie zrzuca na głowę zmęczonym lasom

i lekceważąco świszcze w piórach zziębniętym mewom

kiedy się rozchodzimy księżyc ubywa z pełni

rzeka niedbale chlapie to tu to tam burą wodą

a schody co kiedyś do drzwi teraz donikąd wiodą

i pomimo latarni co jeszcze tli się jest coraz ciemniej

na wysypisku deszcz pilnie wylizał do czysta listy

skrzypią niemiłosiernie spróchniałe ramy obrazów

oddając  złote podziały złotemu zębowi czasu

lecz jeszcze gamoniowata lampa naciąga abażur

ślepa że nieco wgnieciony i nie bardzo już czysty

i noc nagle zdjęta litością cofa drapieżny pazur

Nie rozmawiaj z obcymi

Żegoty, 11.01.17, cienkopis na kanwiertie

podróże w czasie

nasze domy podróżują w czasie

podróże w czasie kształcą i odkształcają

przedmioty które rozpadają się

na atomy – podróże zużywają nasze domy

nasze ciała podróżują w naszych domach

zasiadają przed sterami naszych domów

z pilotami fotelami planem lotu

rozpadają się powoli na atomy

bo podróże zużywają nasze domy

w których  używane siedzą ciała

przeglądając fotografie – plany lotów

których trajektoria ciągle jest ta sama