syndrom sztokholmski

po praniu wiesza

jego koszule w ogrodzie

będą pachnieć latem

kiedy późną jesienią

zanurzy w nich twarz

w przypływie nostalgii

można było

można było odejść, zabrać

twarz, cokolwiek z pamiątek, jakieś resztki

z godności albo chociaż wspomnienie.

można było

zejść na ziemię, o coś się oprzeć,

nie wysyłać listu, sms-u, żadnego dowodu

na jakiekolwiek...

można było tego wszystkiego

nie zrobić lub zrobić wszystko,

co się dało, ale

nie można było.

Nadbrzeżna. Jeziorany

to jest ulica tak samo piękna

jak wszystkie te które usiłują złapać

nasze nieprzygotowane na to serca

zakątki

przedsionki i komory chatynek

proste wyjątki powiedzonka powidoki

smalec skwarki i pokrzywy

dać rzeczy sedno – powiedzmy sobie

jedno – nic nam nie powie – milczenie

bez dna – a ty człowieku podejdź

zostaw zaniechaj nie psuj-

ulica Nadbrzeżna - śpieszmy kochać

bez pośpiechu

sztuka palenia rękopisów

uświadom sobie że to tylko słowa

wyuczona manipulacja językiem

w celu uzyskania umówionego sygnału

dlaczego więc przykładamy do nich

tak wielką wagę dlaczego w ogóle mówimy -

należy je ważyć

nic nieznaczące gesty ołówkiem

po białej karcie papieru

ślad wędrówek myśli i nauk

że a ma laseczkę i że kompletnie

nie rozumiemy kogoś kto zapisuje

a jako ślimaczek albo alef

rozniecone w naszych głowach

płoną i zabijają parzą

choć można też z nich budować

uświadom sobie że to tylko słowa

sami je stworzyliśmy wierząc niezbicie

że były już na początku

na początku był chaos