Karma wraca...

Żegoty 24.02.18, cienkopis i kredka ołówkowa

platoniczna miłość

z niej nic się nie urodzi

nie wyrośnie drzewo nie będzie płaczu

nad dziurą w piasku – ona sama

jest jak dziura najpierw się w nią wpada

później długo leci samotnie i ląduje

nogami do góry

siedzi się chwilę później i wybiera

suchy żwir spomiędzy zębów

i wtedy można już zgrzytać

albo zasilić kolejnym wierszykiem

niezliczone rzędy poetów

ecce

wcale mi się nawet biec nie chce a tobie

jeszcze bardziej nie ja to widzę i słyszę ecce homo

nikt nam nie powiedział wiem ciągle nie wiadomo

gdzie ma dociec a nawet jak startuje człowiek

wykopany gnat jeden a drugi wyciąga

ten co bliżej lub dalej od punktu odniesień

jesień to jest grawitacja żółte liście pociągów

długie grube dżdżownice biegnące gdziekolwiek

by hen za horyzont raz zdarzony i jasny

z czemadanem walizą i workiem płóciennym

gdzieś gdzie wreszcie sprawy trybem jakimś żelaznym

skute jakby nie spojrzeć milczeniem nikczemnym

gdy się może biec nie chce a nawet  nie wolno

a wszyscy naraz chcą iść i kurwa idą / prostą ścieżką polną

myślisz

myślisz

musisz żyć

tu i teraz a gdzieś tam

upada kolejny schemat

człowiek ostatni przedstawiciel

gatunku który nic nie znaczy

którego nie znasz chociaż jest

brakującym ogniwem

i już za chwilę

zniszczy twój świat

nie taki

jaki znasz – jego brak

zniszczy

każdą okoliczność połączenie

myślisz że jakoś musisz żyć

a codziennie

umiera gatunek za gatunkiem

każdy kawałek

ciebie