stacja przesiadkowa

trafiają tu z walizką

czasem bez krawata

tacy co się zgubili

i tacy co nie chcą wracać

siedzą czasem cichutko

czasem jakby za karę

kręcą kapelusz na palcu

piją czarną kawę

są tu tylko na chwilę

bardziej jakby przelotnie

jedni czekają bez sensu

inni czekają okropnie

a w jedynym okienku

przesmutna kasjerka

maluje peoniom

długorzęse oczęta

stacja przesiadkowa

na rozdrożu węzeł

tymczasowa przystań

tymczasowe miejsce

koniec sierpnia

żegoty 29-31 sierpnia 2019

wiersze nie rodzą się ze wszystkiego

nie ze wszystkiego rodzą się wiersze

Norwegia nie ma mojego wiersza

nie ma mojego wiersza Syberia

a taki winniczek ma

taki co tu kiedyś mieszkał

ale już nie żyje bo ślimaki żyją krótko

zaczynają się różkami

a kończą pod butem

(także w Norwegii chociaż tam

jakby trochę mniej)

nie ze wszystkiego da się zrobić wiersz

nie wszędzie jest miłość i śmierć

i właśnie o tych miejscach gdzie są

nie da się zrobić  (wyjątkiem jest ten winniczek

ale on jeszcze wtedy żył i był zacnym

ojcem i matką rodziny jak na obojnaka

przystało)

świat nam serwuje tysiące tematów

stron słów dostarcza interpunkcji

jest pod dostatkiem wszystkiego

ale nie ze wszystkiego rodzą się wiersze

one się rodzą z niczego

tylko czułość

jeden plus jeden

pierwiastek z czterech

zero które jest

najważniejszą z liczb

liczba populacyjna

liczba Dunbara pech

chaotyczne ruchy cząstek

jak mamy upiec chleb

w tym jeszcze nierozgrzanym

pierdolniku

jak mamy uciec (się)

do modlitw które nas nie gonią

od głosów w słuchawce telefonu

w imię którego nie jesteś

sobie w stanie wyobrazić

ja ciebie poznaję

na wieki wieków

amen