księga tataraku

skrzydełka nosa cienkie

nitki śliny nitki mucyny

mucyna ciągnie się ale nie sięga

do ziemi więc nie mogę się przywiązać

cienkie skrzydełka ćmy – nosa nocy

kiedy gniotę jeżyny mięśniem szerokim

grzbietu – odlatuję

w przestrzeń pozbawioną jakichkolwiek

konotacji kontekstów

i w związku z tym nie zostanę

zbawiona

sklerotki

dostałam samoprzylepne karteczki

[nie będę więc teraz zaginać rogów

albo oślich uszu czytanym książkom]

pierwszą z nich nalepiłam na twoje oko

żeby nie zapomnieć jak patrzysz

kolejną –zdaje się

różową zostawiłam w cudzej sypialni

(właściwie nie wiem po co)

jedna z nich – widzę to wyraźnie

zakłada strony

w encyklopedii (a może to słownik

obcych wyrazów)

na wypadek gdybym chciała składać

jakieś wyrazy

następną nalepiłam na sercu

i ach po co o tym pamiętać

w oczekiwaniu na dynię

najpierw zdechła przyjemność później

obwarowaliśmy się ugodami tysiącem ustępstw

klauzulami poufności tajności naszych

podpoduszkowych marzeń później jeszcze

przyszedł deszcz i zlał to wszystko

w jeden kubeł co stał pod łóżkiem na wypadek

gdyby któreś z nas przeciekło

między materace – przesiąkło

poczucie że jest coś nie tak nie teges

że się nam już naprawdę nietegesi tak grzecznie

wychodzimy z szafy siadamy przy stole i wieszamy

palta na wskazanym miejscu i ustawiamy buty

w przedpokoju – tylko koty i dzieci

widzą duchy a my z szarymi palcami od popiołu

oddzieramy groch

stany podróżne

nie wiem kto mnie zaraził

zapewne jeden z tych nosicieli

z przypadkowego kontaktu

gdzieś na trasie

między pierwszym punktem a i z

najpierw krótkie napady

ataki na pobliskie wzgórza

później coraz dłuższe choroby

aż po długotrwałe stany

podróżne

obecnie znów jestem w drodze

poruszam się wokoło siebie

a czasem wędruję po promieniu

staję wtedy na obwodzie koła

jakie zatacza mój wzrok

i tłukę głową w przestrzeń