tabula rasa

to tylko zwykły kawałek papieru

może być wszystkim tylko podejdź

statkiem o egzotycznej nazwie listem

do ukochanej świstkiem skazującym

na śmierć i życie – linie

to tylko farba a trzymają nas w ryzach

karbach równego pisma jak dzieci

z wyciągniętym językiem smarujemy

kolejne szlaczki szlaki wciąż wierząc

że sroga nauczycielka tego języka

pozwoli nam wreszcie odejść od pulpitu

popatrz to zwykła kartka część drzewa

niosąca w sobie pieśń świata – może być wszystkim

latawcem czapką klauna karteluchem

sekrecikiem wsuniętym do jej tornistra

śniadaniowym papierem wartościowym

zatłuszczonym masłem rybą w tomacie

może być parawanem japońskim wachlarzem

śmieciem osobistym dowodem skazującym

i światłym wyrokiem sądowym na wszystkich

(nie*) piszących

pęknięcie

przed oknem przedefilowało mi zaćmienie księżyca

nie widziałam byłam zakopana pod zwałami kaszlu

tivi i głuchych  kocyków ale zdał mi telefoniczną relację

kolega a później fejsbuk – podobnie jak z otwarcia

nowego przystanku w Tłokowie (tak jest taka miejscowość

tuż za linią wzgórz) czasem tamtędy przeganiałam rower

składając uszanowanko świętemu Rochowi patronowi czegoś tam

czegoś tam

świat pomknął dalej ale fragment pochmurnej pogody

został we mnie i kiedy usiłuję go wykrztusić

zahacza o splot słoneczny i nie chce opuścić pomieszczenia

nie chce połączyć się ze swoją macierzystą komórką

światłem świata

niedobrze jest nosić w sobie nielegalnie zatrzymany

strzęp podczas gdy wszelkie zjawiska i cudowności boże

dzieją się już za oknem już teraz pewnie niepełne

przez nieobecność  może nawet nadgryzione

dla dojrzałego jak ser serca to chyba najpiękniejsza pora roku

a gdyby tak zakraść się już na stałe

do jesieni – nie szarpać – zamieszkać w niej

w złotych pająkach słońca fluktuacjach

mgieł zimnym porannym brzęczeniem nieznośnej

muchy i kojącej ciszy światła – pleść  (upleść?)

swój świat w koszyku babiego lata

pozamykać wszystkie drzwi otwarte na upał

i surową zimę serca - otoczyć rękami

najmniejszy z możliwych widnokręgów

dać się określić opisać

jednym kołem

jednym słowem

kobiety z ciała Ziemia

moim przyjaciółkom

cała ta krucha planetka

na której stawiał stopy wody pod kilem

i mełł ziarna piasku pramężczyzna

Adam cała ta niepozorna bryłka

samorodek skalny collage

lodu ognia i kuchennych naczyń

jest wasza panny mężatki

z odzysku swawolnice gwiazdy

zaranne za wieczorne za mocne

przewodnie południce świętojanny

niech wam nie bije dzwon a dzwonek

polny wysłuchany waszym czułym uchem

niech będzie pod waszą ochronę

wy które leczycie koicie ból zwijacie

dywany jak horyzont kiedy należy przenieść

dom razem z ogniem i dymem

wasz jest dym i ogień i drewno zbielałe

aż do ości polerowane solą morskich

łez w oku kością niezgody i miękką

nicią porozumienia w koszyku na robótki

szydełkowe

chwała wam kamyki świata skóro ciała

niebieskiego śpiewie ptaka chwała wam

i niebo nad wami wszystkimi jak jedna

chwała  Ziemia