akwa

żegoty 2019, akwarelka

piosenka przydrożnej

próbowałam się tłumaczyć

ludziom którzy nie słuchali

uzyskać przebaczenie od tych

którym nie zawiniłam

żebrałam o łaskę niełaskawych

u bezlitosnych o litość

kapałam się w cudownych źródłach

u szarlatanów leczyłam

oddawałam ciało i usta

nawet jeśli nic nie mówiłam

pocieszałam pocieszonych przez innych

tańczyłam do braku muzyki

płakałam jak pierwsza naiwna

i wstydziłam się wstydzić

dziś mogę powiedzieć kochałam

jak wariat jak głupiec jak święta

czekałam gdy nikt już nie czekał

płonęłam i byłam zziębnięta

i wszystkim których na drodze

widziałam to już odpuściłam

i chyba już tylko sobie

wciąż jeszcze nie przebaczyłam

połączenie nie może być zrealizowane...

mówiliśmy do siebie

zdawałoby się językiem

aniołów i ludzi

każda głoska wywoływała

z lasu wszystko

co w  nim było ukryte

a później

mówiliśmy otwarcie

skrywając najcichsze

sylaby i znaki

diakrytyczne

mówiliśmy w zgodzie

ze słownikiem T9

bez słownika

mówiliśmy alfabetem

mówiliśmy zawsze

niby

prosto

ale

mówiliśmy do siebie

Tworzenie

Obraz, kiedy go zaczynać,

wygląda inaczej.

Najpierw wygląda w głowie,

 a później głowa wygląda

w nim, im dłużej to trwa,

tym dalecej.

Wiersz, kiedy go zaczynać wygląda

inaczej, najpierw zaczyna się,

a  później kończy

nieoczekiwanie.

Wszystko,

kiedy się zaczyna, wygląda na to,

że będzie

trwać i trwać. 

Tak sobie myślą, a później nie mogą

przypomnieć obrazu,

ani dokończyć wiersza.