sobie siedziałam i było mi niedobrze
leciały rzeczy różne na stronie
na uboczu siedział kot – robiło mi się
coraz źlej niedobrzej bo jeszcze dodatkowo
mam alegorię na wszystkie wiadomości
i o niefortunności na sierść
na kłaki czyli na każdy kęs niedobrego
co nam się wpycha do gardła a niechby
tam się wpychały orzeszki pyłki
a z nimi przynajmniej jakaś
możebność zawierająca ślady
zawierająca treści
a czasem przychodzi do ciebie złe
i choć bardzo się starasz jest
jest w twojej herbacie jest w kapeluszu
kiedy siadasz na kiblu to i tam
jest
złe a ty wiesz że złe jest złe
tak bardzo się starasz
ale czasem ono bardzo przychodzi
i jest
w twoim kapeluszu
w twojej herbacie
prędzej żeby drzewo cię nie ubiegło
jeszcze wyrośnie i wyśpiewa wszystkim
bo wszystko zapisuje – wszystkie pogody
serca wycięte na korze których absolutnie
nie można nikomu pokazać ani zwrócić
i weź zamach zanim buk klon czy dąb
zamachnie się na ciebie gałęzią zasypie
stertami liści których nigdy nie zapisałeś
których nigdy
nie otworzyłeś
drewnianym głosem zaskrzypi brzoza
zaczynając się w chmurach i kończąc
pod twoim carpe diem
Nie dociekam na ciężkie czasy nie narzekam
Żyję tak lekko jakby świat się nie rozpękał
Nie rozpadał i żeby nikt nie gadał
Noszę w rękach parasol noszę i nie stękam
Jest luz
Jak gdybym zamiast głowy posiadała guz
Niewrażliwy bo już otłuczony i bez żadnych
Ceregieli próśb wbijała guzem gwóźdź
Nie dociekam
co złe to jak karaczan ja przeczekam
Prześledzę nuklearny film spod bunkra koca
A nocą wyjdę żeby trochę wziąć powietrza
I się nie wstydzę że omijam że tak zwlekam
Z tą ewolucją wychodzeniem na człowieka
