uczucie

odeszło
jak rękę odjął
i tak można żyć

myśli o zasypianiu

już luli la dzieweczko

noc i chłód i koniec pełni

i niech się spełni sen

laleczko niech się zaciemni

pokój domowy

już lulajże w szkatułce głowy

niech błyśnie skarb

zimowej bieli czar niech cię osłoni

i luli la

w srebrnym powietrzu

obłoczek pary i majak senny

niech się zestali i pryśnie

czar niech się przemyślnie

z mar w powróz splecie

ty w dal śnij tęsknotę

i z knotem świecy

coraz to krótszym

w tym śnie się pal

***

spakować krajobraz do pudełek

kamień po kamieniu włożyć do plecaka chleb

z jednego tylko pieca

oddalić się każdą cząstką

od tego co się chciało

na początku

nazwać domem drogę

i tak powędrować

krztusząc się ością horyzontu

tv

nie możemy obejrzeć

tego życia do końca bo gołębie

siadają nam na antenę

(kto nadaje ten sygnał?)

nic nie możemy

do końca