horoskop

patrzymy w gwiazdy wymarłe

miliardy lat temu

próbując odczytać

z ich nieistniejących ciał

naszą dalekosiężną przyszłość

(zdaje się

czytanie z trupa nazywa się nekromancją

nie astrologią)

patrzymy na ostatni spazm

elektromagnetyczny list przesłany nam

najprostszą z możliwych dróg

i wierzymy

święcie i niezbicie

że zawiera przesłanie

na nasze najdalsze

nanosekundowe życie

strój

stale się przebieram, mam jedno ubranie

do pracy, jedno do sprzątania, jedno do modlitwy

kiedy wychodzę jakaś nieswoja w swoim

ubraniu do pracy, dbam o to by chroniło

przed wszelkimi szykanami świata

w ubraniu do modlitwy pilnuję

by się nie pobrudzić

wyglądać schludnie i pozostać czystą

przynajmniej do powrotu

zbawiciela świata, kimkolwiek on nie jest

a po domu chodzę

w ubraniu do sprzątania

bo w domu się ciągle kurzy

i osiada

bajka o czułości

człowiek który odmienił słowo czułość

(chyba przez wszystkie przypadki

z nadużytecznikiem włącznie)

poszedł sobie

więc zostałam

z tą całą czułością

z całymi kilogramami czułości

jak ten głupi Jaś któremu

zamiast zaczarowanej fasoli

wciśnięto zdychającą krowę

Napisz mi o tym (...)

Napisz mi o tym,

o czym są wszystkie dobre piosenki –

o nieszczęśliwej miłości

Doprawdy, gdyby wziąć wszystkie połamane

serca świata i zrobić z nich wielkie gruzowisko,

to i tak nie będzie  to cmentarz.

Biegają tu dziwne zwierzęta, wiją się

rośliny o kolczastych liściach i bladych płatkach.

Kiedy czujnie nadstawisz ucha, o ile znajdziesz w sobie

odwagę by się tam znaleźć, usłyszysz

szelest niewysłanych listów, echo

nieodbytych rozmów i niewypowiedziane

słowa. To nie jest cmentarz

dlatego nie da się tutaj stworzyć

ostatecznego zakończenia

odpowiedzialność

mieszkamy na planecie
w świecie na kontynentach
kontyngenty w nas zamieszkują
w szałasach penthausach
w naszych ekskrementach
mieszkają bakterie
my mieszkamy w ludziach
których dotknęliśmy

myślą zmową
uczynkiem
i niedbaniem

to moja wina

moje ciało

umiera ojciec
moje ciało
biega odchudza się sprząta

nie żyje siostra
moje ciało
 czyta pisze pierze

matka doznaje udaru
moje ciało
idzie na wesele

łamią mi serce
i nic nie dociera
do mojego ciała

niewidzialne

moja mama rozmawia z niewidzialnym

słyszę z kuchni jak mówi do niego

wskazując nasze sprzęty domowe

- to sufit tu podłoga

niewidzialne jeszcze nie umie się znaleźć

myli krzesło i stół próbuje siadać na stole

trzyma łyżkę odwrotnie i czasem wyskakuje

z lustra albo ciemnego pokoju

mama tłumaczy mi

swoim świergotliwym językiem

że do niego trzeba mówić głośno i wyraźnie

nie wolno się denerwować bo wtedy niewidzialne

boi się i stroszy i zamienia

w naszego wspólnego wroga

stąpamy więc cichutko na paluszkach

oddychamy spłoszone ale odważnie

tak jak należy - głośno i wyraźnie mówimy rzeczy

omawiając głównie  nieistotne

schronisko

rasowe mają dom i drogą

obrożę koszyczek poduszki

rodowody certyfikat i 

posiadania

pani pana

niektórym kundlom

też się powiodło

czasem  mają kanapę

albo jakąś budę i rękę

która pogłaszcze

te tutaj marzą

śnią się im kości

szorstkie pieszczoty

wspólne biegi

w niekończące się

drogi

te tutaj czekają każdej soboty

na spacer

szczekają z nadzieją

przy  szczęku klamki

łzawią z rozkoszy czekając

na kaganiec

rozgrzewka przed umieraniem

próbujemy wszystkiego

co się da – czytamy poezję

(to najgsmutniejsza z dróg

ale są też inne) -

dotykamy się

gestem słowem uczynkiem

i zaniedbaniem

szturchamy patykiem

praca wre

pod kotłem stary diabeł pali

a wrze w emaliowanym garnku

w malowanym dzbanku

w gwizdawce ludowej

w odpustowym wiatraczku

niby nic

rzeczy są oderwane

nic nie powinno denerwować

(nas)

bo się dzieje na zupełnie innej

płaszczyźnie

planecie

niby nic a do kurwy nędzy

za co

ten wiatraczek

patyk stojący obok garnek

niedostatecznie dobrze

napisany wiersz

platoniczna miłość

z niej nic się nie urodzi

nie wyrośnie drzewo nie będzie płaczu

nad dziurą w piasku – ona sama

jest jak dziura najpierw się w nią wpada

później długo leci samotnie i ląduje

nogami do góry

siedzi się chwilę później i wybiera

suchy żwir spomiędzy zębów

i wtedy można już zgrzytać

albo zasilić kolejnym wierszykiem

niezliczone rzędy poetów

ecce

wcale mi się nawet biec nie chce a tobie

jeszcze bardziej nie ja to widzę i słyszę ecce homo

nikt nam nie powiedział wiem ciągle nie wiadomo

gdzie ma dociec a nawet jak startuje człowiek

wykopany gnat jeden a drugi wyciąga

ten co bliżej lub dalej od punktu odniesień

jesień to jest grawitacja żółte liście pociągów

długie grube dżdżownice biegnące gdziekolwiek

by hen za horyzont raz zdarzony i jasny

z czemadanem walizą i workiem płóciennym

gdzieś gdzie wreszcie sprawy trybem jakimś żelaznym

skute jakby nie spojrzeć milczeniem nikczemnym

gdy się może biec nie chce a nawet  nie wolno

a wszyscy naraz chcą iść i kurwa idą / prostą ścieżką polną

myślisz

myślisz

musisz żyć

tu i teraz a gdzieś tam

upada kolejny schemat

człowiek ostatni przedstawiciel

gatunku który nic nie znaczy

którego nie znasz chociaż jest

brakującym ogniwem

i już za chwilę

zniszczy twój świat

nie taki

jaki znasz – jego brak

zniszczy

każdą okoliczność połączenie

myślisz że jakoś musisz żyć

a codziennie

umiera gatunek za gatunkiem

każdy kawałek

ciebie

przenikanie świata

o wiele trudniej rozmawiać

o niczym lub obok siebie milczeć

bez ciążenia ciszy lub braku tematu

trudniej jest zapukać do drzwi

albo umówić na kawę w chaosie świata

łatwiej jest porządkować sprawy

aż do upadłego powtarzać schematy

tłumaczyć kroki posunięcia wybory

powielać wzory a później czynić zadość

robić rachunki sumienia

zobacz - jest świat którego nie ma

i jest też inny świat jaki jest

dlatego znacznie łatwiej się rozebrać

niż powiedzieć kocham cię

gatunek

z większością ludzi łączy mnie

niewiele – niektóre allele genów

cudzy fenotyp malujący się

na twarzy wspólna litera

prawa

patrzę na twoje usta – wypowiadają

coś na kształt samogłoski o

poruszają się rytmicznymi równymi

kęsami dzieląc zdanie

(zdaje się o porozumieniu)

tak niewiele rozumiem  z tego

co do mnie mówisz tak sobie tylko patrzę

w myślach obracając kolorową mantrę

jak mydlaną bańkę - to z czasem

cię złości

a mnie deprymuje

z tobą podobnie jak z większością

ludzi łączy mnie niewiele

używamy tych samych słów dzielimy

jakieś zamierzchłe allele a znajomi

obracają przeciwko nam

mydlaną mantrę

- jesteście tacy podobni

wiadomość została wyparta

spotkałam kiedyś pewnego żebraka

strasznie się darł i miał schrypnięte gardło

od tego darcia – wszyscy mijali go

jak jego własny  zły sen a było to

na rondzie które wtedy jeszcze unosiło

jakieś imię i niewielką ilość samochodów

nieprzytomnie zasłuchana krążyłam

po rondzie tego żebraka orbitowałam

na jego wytartym kapeluszu krzywiąc nos

z powodów wyjątkowo przyziemnych

a żebrak chrypiał i wykrzykiwał i gadał

o spadających gwiazdach zwiastujących kometach

i rozbijaniu atomów na atomy

i że ludzie się robią niedobrzy

i zapijał to wszystko wódką

jedyną czystą w tym akurat czasie i miejscu

więc na trochę z nim zostałam

chciałam napisać ci o tym maila

nawet coś napisałam ale mój program

pocztowy wyświetlił mi jedynie

że wiadomość została wyparta

rachunek

spowiadam się wszechsłuchającemu

uchu wam bracia i siostry że  zaniechałam

myślałam i czyniłam nieporządnie

jest w  tym trochę mojej winy a resztę

zrzucam na karb pogody i kursu franka

na oczy tej małej albo obrączkę

na koralowej nóżce gołębia

oraz na pocztę telefon telegraf

przeto teraz kiedy zgrywam dziewicę

aniołowie stróże porządku wiedzą

co się święci i nie zawsze złoto

a nie szczerość jest jego wartością

spowiadam się więc publicznej opinii

klęcząc na bruku kalecząc

język składając w dłonie

w trąbkę która mnie w końcu osądzi

wydyma

jak sodomę i gomorę

można było

można było odejść, zabrać

twarz, cokolwiek z pamiątek, jakieś resztki

z godności albo chociaż wspomnienie.

można było

zejść na ziemię, o coś się oprzeć,

nie wysyłać listu, sms-u, żadnego dowodu

na jakiekolwiek...

można było tego wszystkiego

nie zrobić lub zrobić wszystko,

co się dało, ale

nie można było.

sztuka palenia rękopisów

uświadom sobie że to tylko słowa

wyuczona manipulacja językiem

w celu uzyskania umówionego sygnału

dlaczego więc przykładamy do nich

tak wielką wagę dlaczego w ogóle mówimy -

należy je ważyć

nic nieznaczące gesty ołówkiem

po białej karcie papieru

ślad wędrówek myśli i nauk

że a ma laseczkę i że kompletnie

nie rozumiemy kogoś kto zapisuje

a jako ślimaczek albo alef

rozniecone w naszych głowach

płoną i zabijają parzą

choć można też z nich budować

uświadom sobie że to tylko słowa

sami je stworzyliśmy wierząc niezbicie

że były już na początku

na początku był chaos

podróże w czasie

nasze domy podróżują w czasie

podróże w czasie kształcą i odkształcają

przedmioty które rozpadają się

na atomy – podróże zużywają nasze domy

nasze ciała podróżują w naszych domach

zasiadają przed sterami naszych domów

z pilotami fotelami planem lotu

rozpadają się powoli na atomy

bo podróże zużywają nasze domy

w których  używane siedzą ciała

przeglądając fotografie – plany lotów

których trajektoria ciągle jest ta sama

ot jakie czasy

ot bezbożnika chowają nie godzien on spocząć

na świętej ziemi szepczą bogobojne głosy – dlaczego

jednak dzwony i temu ciału nadają

rytm serca którego już samo nie podejmie

ot kurwę na ołtarze wynosić na obrazy

boskiej oko – afiszować modlić się srebrnymi

ustami powtarzają przed ekranem niebieskim

a jednak światło samo się srebrzy promieniuje

błogosławi każdą chałupę każdy przybytek dobytek

niedobytek

ot jakie to teraz porządki jaki porządek nieboski

jak nieboskie stworzenie brudny nieswojski daleki
bliski rzeczom dla których nadal nie istnieje

rozumienie