nie bój się mówić z gniewem
powiedział do mnie
ten którego nazwałam ojcem
mojego pierwszego
słowa
nie bój się kochać – mówiła mi ta
którą zwałam matką
moich potknięć
- jakby nigdy nie istniało
ostrze
które kiedyś wypatroszy serce
strach to jedyny wróg który istnieje
tylko w tobie – straszny oręż
więc go nie lekceważ
i nie uciekaj – mówili oboje
ci których nazwałam rodzicami
mojej pierwszej wojny
i mojego pierwszego
niepodległego zaciśnięcia piąstki
zgrzytliwie jak klucz do studni niebieskich
lecą żurawie – relikt jesiennych wsi
nad polami nad blaszanym dachem
stara Kowalicha podnosi i zanurza
na przemian cebrzyk i odbicie cebrzyk
i odbicie
zgrzytliwie gada do siebie że za wodą
wprost w polach rude smugi lisów
jak równoleżniki gnają z zachodu na wschód
zanurza się słoneczko do niebieskich studni
topi w cebrzyku Kowalichy jeszcze łyska
w znikających wśród paproci ognikach
lisich kit
przez tę naszą bezradność
wobec zarządzeń losu
i ludzkich wyborów
uciekamy się
do ostatniej kropli magii
jaka w nas drzemie
żegnamy się zajęczą łapką
w kieszeni miętosząc krwawnik
a o północy błądzimy
wypatrując kwiatu paproci
czynimy znaki
na niebie i ziemi
zaklinamy w przypadki
najskrytsze życzenie
bo kto nas uratuje
oprócz tej ostatniej
ostoi magii
która w nas drzemie
tak tu jest naprawdę świetnie
dzięki pobliskiemu cmentarzowi nikt
nie zakłóca nam odpoczynku
z późnych pól dobiegają głosy
polującego orła i klucza
żurawi
starzejemy się tak pięknie
- jacyś ludzie
pokazują nam obrazy
o nienagannie gładkich płótnach
napiętych na blejtramy
a my uciekamy
wzrokiem w ścieżki tego cmentarza
gdzie jest nasza perspektywa
wytwarzana przez szpalery jałowców
ptasie pióra
i żywotnik
paski folii
uczepione stelaża tunelu
ogrodowego
wskazują na zmianę
(pogoda bez względu na to
czy jest zimno czy ciepło
podczas przejść
podnosi ciśnienie
wiszącym strzępkom)
a w radio nadają że wiatr
ma być porywisty
niech mnie więc kurwa porwie
donikąd i na strzępy nawet może
mam gdzieś tunel przy Ogrodowej
ochłapki z cudzych śniadań
strzępki rozmowy
przelatujące z cudzym pociągiem
ach ta moja wieś jesienny znaczek na mapie
miejsc i miejscątek które można ale nie trzeba
odwiedzać
jazgotliwe psy pyskate ptactwo
mgły
częste i gęste znaczące wszystko
drobnym makiem
kropli
rozdziawione wrony na płocie
jedynym w całym powiecie
tak krzywym że aż strach
co na wróble znalazł schowek
wstydzi się
ach ta wieś w której wieść niesie
tylko ludzki język bo poczta
porzuciła to miejsce
codziennie wybieram się w piękną stronę
i to ma być podróż ocieniona blaskiem
tajemnicy której nie zwykło się powtarzać
nikomu
krajobraz pięknej strony to najpiękniejszy
z możliwych krajobrazów
będzie tam dużo drzew i wiatru płynąć będą
wartkie albo leniwe strumienie
świadomości
i tak podróżuję w piękną stronę codziennie
mijam przesuwający się mimo mnie krajobraz
z drzewem gniazdami wiatru
kapryśnym strumieniem
wresień. możliwe że drutami przemycają się jaskółki
zamiast twoich słów w telefonie
krnąbrne przecinki dzielą całe historie
na małe kąski kąseczki
gęsi. gęsi porzucają ten niespokojny padół
i z jękiem szybują wysoko wysoko tam
gdzie mnie oczy poniosą
warzy się w kotle kłębowisko gaci
starych pożółkłych firan fusów herbacianych
warzy się też trawa za oknem słowa
a ja się nie ważę
babka
przy wielkanocnym stole jak królowa
na białym obrusie między rzeżuchą a barankiem
- dziadkiem
z kolei na łące nisko pochylona
pomiędzy źdźbłami zboża opatruje ranę
od kosy
mojemu tacie – chłopczykowi
któremu któraś szalona
złamała rękę
mówi mu – ciii to nie pierwsza
ten liść cię zagoi a serce
poratujemy kawałkiem
sera
podobno czarownice tylko bez
siedzę więc naga i piszę
do pana list a może to nawet kora
brzozowa na wiosenne uroki
dobra na takie przenoszenie
chciałabym użyć skóry
pańskiej nie moje ciało
to tylko niebieski atrament
śliną nie piszę
po liściach do cudzych poetów
szaleję bo przecież posiada pan w głowie
te wszystkie słowa
obsypujące świat srebrne łuski
ile bym dała za takie czary
dziś niech pan mnie weźmie
jutro zapłacę
mieszkam w budzie z psem
grzejemy o siebie łapki gdy zimno
są dni
kiedy jego zdolność machania ogonem
przyprawia mnie o przewrotkę na plecy
a czasem uważnie patrzę mu w oczy
gryzie
