woda w ustach

nie pamiętam dokładnie kiedy

postanowiłam nabrać wody w usta

nie pamiętam też z której przyczyny ale od tamtego czasu

słowa nie chciały przechodzić

przez moje gardło

nawet te najmniejsze

każde ze słów podnosiło się do krtani

i więzło by się trochę poszamotać

i po chwili

opaść

 na samo dno retencyjnego zbiornika

zaczęłam unikać

rozmów zwierzeń sytuacji

w których trzeba wyrazić

zdecydowaną opinię

bo kiedy tak trzeba było

zbiornik we mnie zapełniał się

kolejną warstwą

niewypowiedzianego

leżały sobie na dnie szeleszcząc

trzeszcząc plumkając

zgrzytając i mrucząc do czasu

aż kolejne warstwy

nie zgniotły ich i nie stłumiły

ubiły

nie pamiętam kiedy woda w moich ustach

zaczęła się podnosić

zalewać przewody nosowe wyciekać

oczami

i ja tak stałam jak głupia

nie mogąc powiedzieć nic

utknięta

utknęłam

nie w miejscu ani czasie – sama nie wiem

nie żeby z kimś czy czymś czy za czymś

to inna sprawa utknęłam jakoś

dziwnie – czas mnie opływa

miejsce zmienia się owszem

ale beze mnie

ludzie przychodzą odchodzą idą a ściany

ścian zupełnie nie widać

utknęłam najprawdopodobniej

w połowie

pomiędzy a i be w swojej własnej

głowie – jedynym obiekcie

którego zobaczyć ani wyobrazić sobie

nie mogę

i ani lewą noga ani prawą

ani w przód krokiem ani w tył

ani wstrzymywanie wskazówek zegara

puszczanie w ruch puszczanie z dymem

nawet opuszczanie nic nie pomoże

utknęłam wciąż jestem sobą samą

przy tych wszystkich zmianach

ścianach zdarzeniach – tylko sobą

samą

utkniętą przypadkowo i niewyobrażalnie

widoki

zbudować dom

dla rzeczy

zapalić światło

w oknie

skorzystać z tych wszystkich

cegieł

gromadzonych z mozołem

nie omieszkać

dobrze wymierzyć drzwi

są jak najbardziej potrzebne

dla klamek

po jednej

i drugiej stronie

siedzieć nocami w kącie

wtulając w przyjaciela

jakim jest noc

a rankiem

posadzić drzewo

decyzyjne

codziennie patrzeć

jak jedna po drugiej

łamią się gałęzie pod ciężarem

śniegu

i mieć dla siebie tylko ten śnieg

przędzenie

możliwe że Bóg już jest

sklerotycznym staruszkiem

przydziela zadania

wyzwania a później

zapomina

sprawdzić jak wyszło

nici z nagrody

i nici

z odbioru prac

wszystko po nic

mieszkam na tyle daleko

od nieba

że właściwie mogę

robić co chcę a robię

wszystkie te głupie roboty

przez Boga zostawione

mieszkam na tyle

daleko

że mogę krzyczeć

ale nie ma po co

bo nikt nie usłyszy

więc napycham gliny

do ust podwijam rękawy

są prace rzeczy zdarzenia

zostawione w zapomnianym

miejscu

o których nie da się

i już nawet nie ma

komu opowiedzieć

podróż dookoła krzesła

najpierw wytyczamy trasy kreślimy mapy

mierzymy horyzont i kroki na zamiary

powoli gromadzimy ekwipunek

na długą drogę

pakujemy w kieszeń chusteczki kremy

z filtrem przeciwsłonecznym uzbrajamy się

w przeciwdeszczowe parasole

to będzie najdłuższa podróż świata tak mówią

kompasy i zegary tak wynika z planów

szkiców i notatek pozostawionych przez innych

jak my podróżników

to będzie nowy krok w dziejach ludzkości

odciśnie się na każdym centymetrze podłogi

i pozostanie tam wiecznie jak ślad stopy

na łysej głowie księżyca

ruszamy w podróż dookoła krzesła

ach jaka ekscytacja  motyle w żołądku

na wierzchu nerwy

ruszamy w podróż dookoła krzesła

więc przyjdź się pożegnać bo nie wiadomo

kiedy wrócimy do tego miejsca

znajomość

spotkałam pana raz

pan siedział za szybą

kawiarnianej witryny

z jakąś młodą

ładną dziewczyną

piliście słodką kawę

białe wino

a w kawiarni pachniało

drogim kremem

i jej eleganckimi perfumami

rozmawialiście o Miltonie

Einsteinie i Kierkegaardzie

moje odbicie usiadło między wami

i nawet kilka razy

zabrało głos

i było tak cudownie

jak gdyby zniknęła

deszczowa ulica

pan się nawet do mnie

uśmiechnął przez tę szybę

a ja to wzięłam

za dobrą monetę

przypadki

jest takie miejsce na burej
ścianie szpitala – grudka
nierówność która  wbija się w potylicę
gdy pacjent niefortunnie otrzymawszy łóżko
tuż pod nią usiłuje się podnieść
podciągnąć


jest takie miejsce w podłodze szpitala
mówią na nie – trupia deska
która trzeszczy kiedy niefortunna pielęgniarka
stąpnie na nią
albo nie stąpnie

akwarium

słabo się robi tam gdzie jest zbyt wielu poetów

zużywają za dużo słów a z nimi zbyt dużo powietrza

zresztą

zużywają wszystkie słowa i całe powietrze i siedzą

a pokój się zmienia w akwarium

 jeszcze kartki szeleszczą lecz już po chwili się marszczą

daremnie łapać palcami papier się w palcach rozłazi

słowa się rozpływają a ileż można z tych słów

wyciskać w  przestrzeń akwarium

poetom robi się słabo tam gdzie zbyt wielu poetów

poetom brakuje już słów poetom brakuje powietrza

haiku rozwałkowane na kocie

mój kot uparcie poluje na cień
nadal się nie nauczył
że to tylko powidok
generowany bezwiednie
czasem dla hecy
nadal wierzę w miłość

przenosiny

mam 600 pozycji w obserwowanych na digarcie

300 znajomych na fb jakieś 800 wierszy na blogu

w szufladzie 10 par skarpet 4 pary spodni w szafie

dwie szczoteczki do zębów w łazience jedna do włosów

materii nie wystarcza na stworzenie wszystkiego

co nam potrzebne co nas bawi podnieca –

zastępują ją cyfry liczby kody zero jedynka

języki logiczne i blada poświata

naszej twarzy

coraz cieńszej

astronomia

niebo musi być ciemne żebyś mógł

zobaczyć gwiazdę

inną niż słońce które przecież świeci

dla wszystkich

również dla ciebie ale to zbyt łatwe

nocą wpatruj się w niebo przeszukuj

sklepienie czaszki będące kosmosem

wszechświatem

badaj gwiazdozbiory przebijaj

się przez mgławice nurkuj

w obłokach gazu materii

międzygwiezdnej

aż

gdzieś na cieniutkiej krawędzi

jakiejś odległej galaktyki w zakamarku

przestrzeni pełnej niczego i atomów

znajdzie się ta

którą od tej pory

będziesz już widział

zawieszoną jak latarnia

nad domem

zamknięcie

schodzenie

świat zasługuje na znak

jakości Q zasługują na urodę

ludzie niezużyci - powinni mieć urodę

która jeszcze nie przebrzmiała

gładką skórę i elektryzujące

spojrzenia oczy strzelające iskrami

przy pierwszym dotknięciu
nawet przypadkowym

ładni młodzi mężczyźni zasługują

na ładne młode kobiety

na wysokich obcasach spinające pośladki

w tanecznym pas

ładne młode kobiety zasługują

na pięknych mężczyzn

z chmurnym spojrzeniem rozpinających

wielkie parasole

chroniących przed opadem wiatrem

mrożącym krew w kruchych naczynkach

twarzy

miejskie parki zasługują na pary

młode wyglądające jak z obrazka

wdzięczne w tym łaskawym

krajobrazie świata

a na nas?
 porządnie już schodzonych zżytych

na nas nie zasługuje nic

moi ludzie

i on starzejący się powoli
ale nieubłaganie kochanek z coraz rzadszym pasmem włosów
i gęstszą krwią z zaszklonymi oczami rozbieganymi po obrazach
po aktach czekający na rozprawę ostateczną - profesor

i ona drapieżna artystka ze skłonnością do wylewów
uczuć i słów które rozchlapuje byle gdzie rozsmarowuje
po wszystkich kątach swojego niezbyt zagraconego mieszkania
z wielkim bałaganem

i ona inna czuła matka koleżanka równiacha
fantazyjnie wiążąca chustę dzień po dniu koniec z końcem
krzątająca się po domu po fejsbuku szwendająca się po głowie

i on odmawiający
codzienny różaniec papierów biurowych poleceń
siła wykonawcza domowego trybunału łazienkowego
przewrotnie zniechęcony do nowych programów
szkolnych

oni brzydcy piękni ze swoimi grubościami cieńkościami
papierowymi ścianami ciała drżącymi skrzydełkami nosa
kiedy łapczywie chwytają wiatr jak żeglarze
których sztorm odrzucił na ocean i nagle zwietrzyli zapach wyspy
oni wszyscy – jakże ich kocham

w kącie

płynie we mnie jakaś ciecz
termoregulator zamknięty system chłodzenia
nawet nie trzeba rozmrażać
świetna robota

to prawda nie mam znaczka
przyjazna dla atmosfery
więc to może dlatego nie jestem zapraszana
na ogrodowe party rauty koleżeńskie spotkania
za to wolniej psuje się treść

nie jestem tak wroga światu
jakby to wynikało z oznaczeń
nie mam w sobie więcej trucizn
niż powstający pod wpływem
czynników zewnętrznych – jad kiełbasiany

chłodzę bo nazbyt wysoka temperatura
w kociołku świata powoduje
silny ubytek i niszczenie zapasów

nie muszę się podłączać do prądu
uczestniczyć w dyskusjach nad rozkładem
mięsa i warzyw na odpowiednich półkach
jestem sama w sobie
lodówka

pejzaż

ciemny orzechowy blat drobny szlaczek sieci
wiązek przewodzących których pieczołowita działalność
łączy wszystkie krawędzie z matką ziemią

za chwilę słońce zmienia położenie
biały jazgot pościeli miarowe kłapanie deszczu
w szklanej rurce – życiodajny płyn co rzuca refleksy
przez płowe pole mojej głowy biegną siwe pasma
ścieżek pamięci zdarzeń uczuć

zacieniona klatka
w promieniach X ujawnia coś na schodach
coś małego niepozornego co w przyszłości może
stać się groźnym psem albo parszywym kotem
albo kadrem nadspodziewanej fotografii

geometria jedzenia

ciotki były kwadratowe tylko stryjna
chuda jak palec i ojciec (a twój dziadek)
też nie był kwadratowy

ja jakbym jadła i jadła byłabym szersza
jak wyższa – istny kwadrat
jak moja siostra która tak bardzo kocha
jedzenie – my to mamy w genach

a ty jedz jedz bo szkoda żeby się marnowało
tyle jadła - ryby chleb owoce ciasta i mięsa

jedz i rośnij zdrowo rumiano jak balonik
rozszerzaj się i wypełniaj

czerpiąc niezbędną energię - jedz
sole witaminy i białka węglowodany tłuszcze
które będą cię chronić przed zimnym porywem
przed złymi myślami
strachem deszczem i bólem

strach

może być pod kontrolą
tak długo

jak długo potrafisz go utrzymać
(za kratami zębów
w ciasnej jaskini krtani)

poza wszelkimi możliwościami
dobrą i złą wieścią

a jednak

w klatce uzbraja się
w niewiarygodną wściekłość
wypuszczony
rzuca się do gardła

suszenie prania

słońce wydobywa nowe fale
zapachu mydlin proszku do prania i miesza
z powietrzem jak silny afrodyzjak

drżą falbanki
łopocą na wietrze
zapraski haftowane płócienka

oślepiająca biel siła ramion
żwawo krążących w bieliźnianym mętliku

energiczne wyrzuty
w górę łagodne osunięcia
na dół prześcieradeł
powłoczek i koszul

aż się wszystko plącze
i wiruje w głowie
powietrze ramiona pościel słońce

wiosna

luźna potrzeba serca żaden żar
żadna tam tęsknota za lepszym – ot igruszka
słońce wiosna na opuszkach palców
i zielone witki wierzb

lekki spacer żadne tam chodzenie
pod rękę z parasolem rozpiętym jak niebo
z gołą głową raczej wiatr we włosach
zaplątany bałaganiarz

a później deszczyk dreszczyk mgiełka rosa
zamiast szeptu chichot i kałuża
zamiast rozmów osa trzmiel i mrówka
a później jakoś żal