przewijanie wojny

wojna znów zabija dzieci w strefie Gazy
a ja skroluję świat uciekając od każdego nagłówka
który niesie śmierć niesie tamtą śmierć
wymierza ją we mnie jak lufę

wojna nie zabija zabijam ja ty oni
ja zabijam kupując wyjątkowo tanio
zabijają ludzie konstruujący lufy myślący o obronie
zabijają dzieci z przedszkola którym
mówi się ten to tamto  świąteczni właściciele psów
zabija wytwórca szynek zabija ogrodnik

skrolujemy ten świat staramy się bardzo
i wojna trwa
jakby nikt nie chciał nic zrobić

może już czas

może już czas pożegnać

trupy grupy niechciane artefakty

może już

czas nagli

zastałymi rzeczami kusi

to do dobrego to do złego

jakiż

to musiałby

być chwat

a jakiż świat

wobec niego

aura

*deszczowa aura toczy

 sprzeczkę z upałem- wczoraj szłam

w kondukcie pogrzebowym mieszając się

z festynem życia – świętem narodzin

dziś upał wygrywa wysusza kanały

łzowe rozgrzewając i powodując pękanie

ziemi pięt i szorstkiej skóry na łokciach

moja mama jest niedorosła – zmalała

zmacerowała się zmiennymi kolejami

 pogody ja się jeszcze rozciągam

i kurczę w różnych wilgotnościach

*dziś

*słoneczna aura mumifikuje

słowa gesty tak zwane wakacje

wygrane z czasem który miesza się

z bezwzględnie odpornym na wszystko

piaskiem

syndrom sztokholmski

po praniu wiesza

jego koszule w ogrodzie

będą pachnieć latem

kiedy późną jesienią

zanurzy w nich twarz

w przypływie nostalgii

Nadbrzeżna. Jeziorany

to jest ulica tak samo piękna

jak wszystkie te które usiłują złapać

nasze nieprzygotowane na to serca

zakątki

przedsionki i komory chatynek

proste wyjątki powiedzonka powidoki

smalec skwarki i pokrzywy

dać rzeczy sedno – powiedzmy sobie

jedno – nic nam nie powie – milczenie

bez dna – a ty człowieku podejdź

zostaw zaniechaj nie psuj-

ulica Nadbrzeżna - śpieszmy kochać

bez pośpiechu

johoho

tyle nam zostało ledwie płomyk świeczki

którą byle podmuch obraca w ogarek

jakiś ze wstążeczką wymięty bukiecik

i spróchniała krypa co płynie w nieznane

żegna nas płacz sierot kiedy od nadbrzeża

swe awanturnicze odbijamy ciało

a gdy odpływamy bractwo nas szkaplerzem

odżegnuje żeby wracać się nie chciało

czeka nas nieznana do tej pory ziemia

gdy  zgrabiałe ręce już nie szarpią  sterem

więc poznając życie znowu od korzenia

płyniemy wesoło pod Jolly Rogerem

zmierzch

kiedy się rozstajemy gdzieś pęka jakieś drzewo

wiatr pracowicie szlifuje każde ziarenko piasku

i niefrasobliwie zrzuca na głowę zmęczonym lasom

i lekceważąco świszcze w piórach zziębniętym mewom

kiedy się rozchodzimy księżyc ubywa z pełni

rzeka niedbale chlapie to tu to tam burą wodą

a schody co kiedyś do drzwi teraz donikąd wiodą

i pomimo latarni co jeszcze tli się jest coraz ciemniej

na wysypisku deszcz pilnie wylizał do czysta listy

skrzypią niemiłosiernie spróchniałe ramy obrazów

oddając  złote podziały złotemu zębowi czasu

lecz jeszcze gamoniowata lampa naciąga abażur

ślepa że nieco wgnieciony i nie bardzo już czysty

i noc nagle zdjęta litością cofa drapieżny pazur

cicha noc

może była cicha kiedy narodził się

z nieważne jakich chrześcijańskich buddyjskich

islamskich źródeł czy tych w języku keczua

prawdopodobnie nie była – przyroda zawsze wydaje

jakieś odgłosy zwłaszcza nocą kiedy poluje się

na ofiarę sensację czy po prostu przetrwanie

i oto w ciemnościach może w przestrzeni sawanny

pojawił się ten któremu zabrakło miejsca w gospodzie

i drzew (odtąd możliwe że mu ich zawsze brakować będzie)

nie waleczny tygrys nie ogromny słoń nie groźny lew

ale wszechwładne chuchro któremu jakoś nic

nie można zrobić oprócz miejsca na grzędzie

a Jej Wysokość Grzęda to nasza Wieża Babel

się wreszcie jebnie i noc znów zrobi się cicha

 po tym naszym jazgocie

nie mającym nic wspólnego

z pomieszaniem

języka

języka

kochanka

kochanka to instytucja jesienna

latem zabiera się rodziny na wakacje

zimą dba o domowe ognisko

wiosną miewa

nadzieję

a jesienią

jesienią dobrze jest wpaść

do kochanki

jak po ogień zapukać zostać wyjść

z siebie i trzasnąć drzwiami

to może być też o miłości

to nie jest tekst o miłości bo ta

nas nie dotyka nawet jeśli czujemy

oboje – każdy z nas gra na stronie

strunie tego świata inny zupełnie temat

raz jest nam świat a raz  go nie ma pod ciężką

ręką geografii – ścieżki drogi rozsypują się

pod nogami przypadkowych depczących

drepczących niezdecydowanie i bez celu

bez nawet ciepłych płaszczy i z tego

marzną również moje ramiona kiedy wpatrzona w księżyc

wiszący nad cmentarzem wsłuchuję się w echo

odrzucanych połączeń ciśniętej z rozmachem

słuchawki brzdęk dźwięk szklany talerzyk pełni

chwieje się i drży w moim oku – zwykłe ludzkie sprawki

też się chwieją i niepewnie jest łapać za krańce

splotu okoliczności szarpać wątki zdarzeń

napisz mi to -  rzucasz na odchodne

 - to się później zmaże