Mama

Żegoty czerwiec 2014

Ecce homo

Żegoty czerwiec 2014

skontrum

to nie jest wiersz o żadnych natchnionych

bliznach – to tylko wiersz o zwykłych śladach

po nieuważności – pierwsza – niosłam wodę

była gorąca – nie należy marzyć kiedy się niesie

wrzątek – wystarczy chwila nieuwagi i jest

pierwsza blizna – rower i jego pomylone

hamulce – powinny być pod wszystkim dobrze

znaną ręką a tymczasem nie – wizg pisk i trzask

a czasem nie są

trzecia blizna jest po posiadaniu

zwierzątek futerkowych które się nazywa

a które drapią gryzą mają kły i  pazury nie chcą

by je nazywać George całować pieścić tulić

wiele drobnych blizenek jest po chowie wsobnym

po niedyspozycjach skóry karnacji koloru

po niewłaściwych obietnicach i obietnicach

niedotrzymanych po tym kurwa jakże gładkim

świecie codziennie we mnie

przeszczepianym

skończyłam

pogryziona przez własnego kota – boże

święty weź mnie pomiń w reportażu życie

ech - posiej mnie (gdziekolwiek) jak

zboże i zbożne intencje  i manuskrypty

co nie płoną – dziwne – moje rany palą

ogniem żywym wzdłuż szramy po pazurze

ostrym zakażonym codziennością  wściekłym

zatrutym koniecznością pojedynczym

zbiegłam z tego drapania kaleczenia

pod górę wbijając zaciekle jakiś ząb

na podorędziu zdobyty strach trwogę

i pięść która ściska kurczowo

nie chcę nie mogę