za chwilę

za chwilę to znów się skończy

zapomni jak samolot zmazujący

budynki z krajobrazu albo

rozsypane kredki

za chwilę znów ktoś umrze

ktoś- powiemy – wielki

ktoś rozpierniczy jakąś małą

cząstkę świata (czyjegoś)

ziemia wybrzusza się i zagniata

jak matka zaczyniająca

ciasto na chleb

powszedni

ciało wyrasta w czas

i antybiotyk z pajęczej sieci

goi rany znów powstają

głupiutkie opowieści

nie problem w żadnych

tam pozach religiach

problem w tym

że się wciąż jednoczymy

a nadal obcy

jesteśmy

nareszcie zima

nareszcie zima spadł śnieg i całe mnóstwo

lodowych igieł przyszpila ptaki do śladów

spadł śnieg i mróz szczypie boleśnie

zajęcze wargi zajęcze uszy zajęcze łapki

na śniegu gwiazdy rozrysowane

przez samochody białe koronki

cierniowe na krzakach głodu w ogrodzie

i małe tęcze w lusterkach okien

pod dłonią zimne zimne poręcze

cisza

dlaczego chcę tyle powiedzieć że niemal pęknę

a kiedy usiłuje przemówić z mojego języka

schodzi jedynie cienka śliny nitka i  coś na kształt

cieniutkiego pisku

tłukę głową o ścianę niech pęknie jak orzech

wszystko jedno która okaże się słabsza

niech mnie albo wypuści albo się otworzy

to co sedymentuje w zakurzonych warstwach

kory

martwi mnie niemoc słowa cisza rozstrojona

która mnie nie otula a tylko rozbija

atom po atomie panoszy w neuronach

martwi mnie ta bezsilność i strach przed mówieniem

co niszczy żywą wciąż tkankę

kończy rozumienie

tragarz duchów

noc w pełni noc kiedy budzą się stwory

z kilku poprzednich dni i szarpią cię ostrym

snem – po co tu jesteś tak nieuśpiona weź się

zastanów jaka jest rola twoja dziewczynko

co przy cmentarzu masz dom – tragarz duchów

to nie istota to okoliczności co nie pozwalają

ci zasnąć kiedy cień jest w pokoju zaczyna kwilić

bardziej samotny niż ty i nieutulony

w żalu  tej nocy lecz ty się nie bój bo nic się nie stanie

weź cień za łapę i go zaprowadź pomiędzy drzewa

pomiędzy jasne kopczyki ziemi i wyszczerbione

kamienie czasu pomiędzy płatki zetlałych kwiatów

tam go pochowaj niech wróci do ziemi da się utulić

pomiędzy swymi