półcienie półtony

ubezpieczenie nie obejmowało  strachu

przed człowieczeństwem – gdzieś tam

byli bohaterowie płócien papieru ekranu

których dewiza życiowa brzmi – mieć plan ucieczki

jako reakcję na niewygodną okoliczność

bycie półcieniem lub szumem

chowającym wstydliwie zaognione rany

wstydzić się głodu pragnienia obnosić twarze

na każdą okazję zdobyte za pół ceny

upolowane na pchlich targach Maroka

Paryża Amsterdamu niezliczone oblicza

złote maski egipskie jak ciemności plagi

kapeluszy koszul rękawiczek rekwizytów – żaden agent

nie ubezpieczy nas na wypadek nieszczęśliwego

wyjścia z sytuacji – pamiętam patrzyłam na to opierając się

o kamienny mur jakby te ściany miały już pozostać

moją integralną częścią dłonie trzymałam za sobą

żeby nie było widać jak zaciskam w nich jeszcze żywe pół

serca

piosenka o kruchości

jest noc w jednej z bram miejskich ludzie

rozwiązują skomplikowane problemy

matematyczne – jak dobrać kąt nachylenia

do zakrzywionej powierzchni by ustać

utrzymać na nogach – jest noc

trzeba pozwolić sobie na chwilę słabości

żeby stać się  silniejszym giętszym posłuchaj

jak szumi ocean możliwości i księżyc

wystawia z ironią pyzatą mordę w pełni

ta noc ci ludzie zupełnie jak my nietutejsi

na chwilę usiłujący zapomnieć o progach

i o gościńcu ofiarowanym każdemu z idących

w niebo - gdzieś tam są światy

na płótnie w migoczących ekranach

gdzie ból ucieka się do paru pikseli a tu jest

brama i ściana i kurz i ten wkurwiający

księżyc co nic nie rozumie

że czasem trzeba zaciemnić

odpocznij wciąż jesteś cały

chociaż tej nocy niezdrowej  w gorączce

majaczą ściany i kraty gną się do ziemi

odpocznij trzeba pozwolić trzeba coś mówić

do siebie

szarpie

(Skitkowi)

jest noc jedna z tych niechcianych

filozofowie nie śpią żeby im się nie śniło

a tobie śni się rozpruta ryba rano wstajesz

i mieszasz barwniki w metalowym naczyniu

dopiero rano  niestety teraz  jest noc i twoja ręka

podłożona pod policzek w najbezbronniejszym z gestów

śpi razem z tobą snując dziwaczne marzenia

rano ta sama dłoń będzie trzymała oręż pędzel

wydawała wojny najwyższym królom

głowom państw szarym ludziom niszczyła

miasta całe cywilizacje równała z ziemią

ta sama ręka teraz śpi bardzo bezradnie

demonstrując paru ciekawskim ćmom i księżycowi

 linię życia linię głowy linie papilarne

które jutro odciśniesz na blejtramie światła  

jak rasowy zbrodniarz świr złoczyńca wariat

jest noc rozpruta ryba podpływa pod powierzchnię

snu i kanwy płótna gdzieś w ramach obrazów

dzieją się twoje sny staje się  akt z płaczu

powstaje głucha ściana w alchemii rozpaczy

ilustracja